Czym się różni lewa półkula mózgu od prawej?

Czym się różni lewa półkula mózgu od prawej?

Każdy Rodzic dziecka mającego trudności z mową prędzej czy później usłyszy o stymulacji lewej półkuli mózgu. Istnieją konkretne ćwiczenia, które logopeda wykonuje razem z dzieckiem podczas terapii i które regularnie należy powtarzać w domu. Zawsze tłumaczę Rodzicom na czym polegają wykonywane z ich dzieckiem zadania i jakich efektów możemy się dzięki nim spodziewać.

Mózg zbudowany jest z dwóch półkul mózgu: lewej i prawej. Różnią się one budową i zakresem pracy jaką wykonują. Każdy obszar mózgu charakteryzuje się specyficzną funkcjonalnością i sposobem przetwarzania informacji. W czasie wykonywania zadań obie półkule stale współpracują i komunikują się wysyłając informacje przez łączące je spoidła.

Ogólnie mówiąc lewa półkula (językowa) przetwarza linearnie, sekwencyjnie, analitycznie, a prawa półkula (niejęzykowa) globalnie, symultanicznie, całościowo.

W obecnych czasach dzieci niestety mają przestymulowaną prawą półkulę mózgu poprzez korzystanie z wysokich technologii takich jak tablet, komórka, telewizor a nawet interaktywne zabawki świecące się i wydające dźwięki. Oglądanie bajek przez malucha, granie w gry na komórce, czy zabawa migającą, przebodźcowującą zabawką znacznie ogranicza aktywność lewej półkuli przez co dzieci zaczynają mówić coraz później. Często zdarza się, że do gabinetu logopedy przychodzi trzyletnie, niemówiące dziecko, które jednak mistrzowsko obsługuje komórkę rodzica. Do rzadkich widoków również nie należy obraz rocznego dziecka siedzącego w wózku, wpatrzonego w bajkę i odciętego od informacji docierających z otoczenia.

To właśnie lewa półkula mózgu specjalizuje się w przetwarzaniu nadawania i odbierania mowy, czytaniu ze zrozumieniem. przetwarzaniu reguł językowych, gramatycznych. Dzieci z zaburzonym lub opóźnionym rozwojem mowy wymagają regularnego treningu lewej półkuli mózgu jako tej dominującej dla funkcji mowy przy jednoczesnym ograniczeniu bodźców prawopółkulowych.

Głównym zaleceniem skierowanym do rodziców dziecka rozpoczynającego terapię jest wyłączenie telewizora, zrobienie dłuższej przerwy od bajek i schowanie wszelkich interaktywnych zabawek. Jest to chyba najtrudniejszy krok do wykonania jednak bez wprowadzenia go w życie, terapia nie przyniesie efektów.

U dzieci z zaburzeniami ze spektrum autyzmu nierzadko pojawiają się echolalie (natychmiastowe bądź odroczone w czasie powtarzanie słów lub całych zdań wypowiadanych przez inne osoby) w postaci recytowania wiersza, powtarzania fragmentów oglądanych bajek, śpiewania piosenek czy powtarzania skierowanych do nich pytań. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że takie dziecko nie komunikuje się z otoczeniem w sposób werbalny. Nie nazywa przedmiotów, nie zadaje pytań – sprawia wrażenie jakby nie potrafiło i nie chciało mówić. Dzieje się tak dzięki prawej półkuli mózgu: globalne przetwarzanie informacji pozwala na zapamiętanie dłuższego tekstu jednak przebiega ono bez rozumienia. Jest to ważna informacja dla rodziców i dziadków, którzy z dumą obserwują “mówiące” dziecko nie zdając sobie do końca sprawy z powagi sytuacji.